Home   Η πόλη μας   Νεάπολη: ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΙΚΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ

Νεάπολη: ΜΑΝΑ ΤΗΣ ΠΕΤΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΡΗΜΙΚΗΣ ΓΑΛΗΝΗΣ

Το Απάνω Μεραμπέλλο στο οποίο βρίσκεται η Νεάπολη είναι ένας τόπος με πολύ πέτρα και λιγοστή ρουσά που κρύβει μια πρωτόγνωρη γαλήνη. Τα περισσότερα και σε πολλές περιπτώσεις σπάνια είδη του φυσικού και ζωικού βασιλείου τούτου του τόπου, εξαρτώνται και επιβιώνουν, στενά προσκολλημένα με τον κατάξερο γκριζοκόκκινο ασβεστόλιθο. Είναι από τις λίγες περιοχές της Κρήτης όπου η ζωή στηρίζεται περισσότερο στις δροσοσταλίδες του αλατοπασπαλισμένου βορειοδυτικού αέρα παρά στη βροχή.

Ολόκληρη η παράκτια περιοχή είναι βραχώδεις με μικρά μόνο καλλιεργήσιμα κομμάτια. Υπάρχουν ακόμα απομονωμένες στενές λωρίδες καλλιεργήσιμης γης στα πρανή των λόφων και στις ρεματιές της ενδοχώρας. Μικρά και μεγάλα φαράγγια με κατεύθυνση από το νότο προς τον βορρά, αυλακώνουν τα γκρίζα ασβεστολιθικά πετρώματα. Οι κάθετες αυλακώσεις των φαραγγιών διαμορφώνουν ένα τραχύ και δύσβατο τοπίο με παραδεισένια ομορφιά. Αρχαία μονοπάτια παράλληλα με την ακτογραμμή και άλλα με οδηγούς τις ίδιες τις κοίτες των χειμάρρων κάνουν δυνατή την πρόσβαση σε αυτό το μοναδικό τοπίο.

Τόπος της πέτρας, πατρίδα της ξερολιθιάς και του πετραμύγδαλου είναι το Απάνω Μεραμπέλλο. Η μακεία βλάστηση από αντραμιθιές, αργουλιδιές, άγριες ελιές, ασπαλάθους, σκίνους, αστύρακες, λυγαριές, αποτελεί κομμάτι του φυσικού μωσαϊκού που καλύπτει το πετρώδες έδαφος. Τα φρύγανα συμπληρώνουν τη βλάστηση της εκτεθειμένης στο Βορρά παραλιακής δύσβατης ζώνης. Η ατσουμαλιά κυριαρχεί στα άγονα ακαλλιέργητα πρανή των φαραγγιών και των ακτών. Η αστιβίδα, ο σταμνάκανθος, ο θύμος, η φασκομηλιά, η ανωνίδα, η κάπαρη, το πετρομάρουλο και άλλα χαμόκλαδα συμπληρώνουν τη θαμνώδη φρυγανιασμένη βλάστηση στον, εκτεθειμένο στον καυτό ήλιο του καλοκαιριού, τόπο.

Οι βολικές κτιρόπετρες της περιοχής βοήθησαν να κυριαρχήσει αποκλειστικά το πέτρινο κτίριο στη ντόπια μοναδική αρχιτεκτονική των οικισμών. Τα μοναστηριακά συγκροτήματα, οι θολωτές ασβεστόκτιστες δεξαμενές και οι ξερόστερνες , οι πετρόφουρνοι μα και οι λιθόστρωτες διαδρομές ακολουθούν την ίδια αρχιτεκτονική λογική.

Ο πετρώδες τόπος του Απάνω Μεραμπέλλου, η πιο ξηροθερμική περιοχή της βόρειας Κρήτης, είναι η περιοχή όπου το ξεδίψασμα της ζωής στηρίζεται αποκλειστικά στα όμβρια νερά που συγκεντρώνονται, από τις βροχές, σε θολωτές δεξαμενές και στρογγυλές ξερόστερνες. Λιγοστές είναι οι βλυχάδες σε βραχοσκεπές της παραλίας. Κομμάτι οψιανού σε βραχώδεις στρωτές εσοχές της ακτής όπως και η κεραμική διαφόρων εποχών με υπολείμματα αρχιτεκτονικών μελών και κτισμάτων μαρτυρούν σταθμούς θαλάσσιων διαδρομών από την προμινωική περίοδο. Τα σπηλαιώδη χάσματα και τα φαράγγια με ξερολιθιές που διαμορφώνουν ελεγχόμενη είσοδο και προστατεύουν από τις δύσκολες καιρικές συνθήκες, διατηρούν ακόμα σημάδια καταφυγίου του ανθρώπου και των ζωντανών.

Το Απάνω Μεραμπέλλο είναι μια από τις τελευταίες παρθένες κατοικήσιμες περιοχές της βόρειας Κρήτης. Τελευταία βέβαια οι απρογραμμάτιστες ανθρώπινες παρεμβάσεις αλλοιώνουν βάναυσα την μοναδική αισθητική του τοπίου. Καυχόμαστε ότι δείχνουμε στα μετόχια τον «πολιτισμό» , το φως το νερό, το τηλέφωνο αλλά δε βλέπουμε ούτε με τα μάτια ούτε με την ψυχή, τη μοναδική κληρονομιά των αιώνων που καταστρέφεται ολοκληρωτικά.

Υπάρχουν ακόμα σ΄αυτόν τον ξερακιανό μα παροιμιώδους γαλήνης τόπο, κρυμμένοι βιολογικοί, αρχαιολογικοί και λαογραφικοί θησαυροί. Επιβάλλεται να δείξουμε επιτέλους λίγο σεβασμό.

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*